Foodlingo: Sunday Roast

Hoe onwaarschijnlijk dit voor sommigen ook nog altijd klinkt, het waren de laatste jaren vooral de Amerikanen die onze horecakeuken sterk hebben beïnvloed. Met vers geroosterde kwaliteitskoffie (sorry, Italianen!) en een overdaad aan vlees. Van hamburgers en haute dogs tot slow cooked ribs en pulled pork. En dan gaan we het dit keer niet hebben over het opvallende feit dat ondanks de mediahype die groente heet, er toch vooral vlees op de horecaborden verschijnt.

About last Sunday...

About last Sunday…

In plaats daarvan gaan we naar een culinair nóg onwaarschijnlijker invloedsfeer dan die van de Amerikanen. Namelijk die van de Britten. Hun gastronomische inbreng bleef bij ons jarenlang beperkt tot de afternoon tea, hier abusievelijk ‘high tea’ genoemd. Maar nu claimen ze ook onze zondagmiddag.
‘Ze’, dat zijn doorgaans expats met heimwee naar de Britse lazy Sunday afternoon. In het land waar vader traditioneel op zondag het vlees sneed, zitten we nu aan de Sunday Roast. Een typisch Brits zondagsmaal van plakken vlees (rund, maar ook varken of lam), vers afgesneden van een grote homp die urenlang een knapperige korst vergaarde in de oven en tegelijk de omringende aardappels van een krokantje voorzag. Op het bord gaat daaroverheen een flinke sloot gravy (jus). Met on the side soms een Yorkshire pudding, een deegbakje waarop tijdens het garen de gravy van de roast is gedropen.
In Amsterdam kun je er op zondag nu regelmatig voor terecht bij onder meer G’s en Fa. Speijkervet. In Rotterdam serveert de slager in Fenix Food Factory een glas cider bij de Sunday Roast. En ook in het Schieblock-Dakcafé en de Italiaanse(!) Osteria Vicini zitten de Rotterdammers aan de Britse traditie. Uithoorners gaan naar Traditionally Sunday Roast.
Worden nu onze eigen zondagse eettradities te grabbel gegooid door de heimweekeukens van de silicon expats? Welnee, zolang als de mens bestaat hebben keukens elkaar beïnvloed en vaak juist tot een hoger niveau getild. Ook nu, want de Sunday Roast zoals die bij ons wordt geserveerd, blijft niet steken in de strikt Britse tradities. Het enige dat rotsvaststaat is het lazy Sunday afternoon gevoel. En de gravy.
Bovendien leer je andere culturen juist via hun keuken beter kennen en waarderen. En is dat geen mooie gedachte in deze roerige wereld, zo vlak voor kerst?
Dus als we de Britten op zaterdagnacht weer eens luidruchtig lallend of ruziemakend langs ons raam horen schuifelen, vergeven we ze omdat we weten dat we over een paar uur met z’n allen weer gezellig aan de lazy Sunday Roast zullen zitten. Met een flink slaaptekort, dat wel.

© Marjan Ippel, Talkin’ Food® 2014