Pluk van de flattuin

Pluktuinen zijn net zomin nieuws als wildplukken of skinny jeans. Toch stuit je soms op een initiatief dat zo sympathiek is dat, ook al is het geen nieuws, het waard is om te vermelden. Zoals de Amsterdamse buurtpluktuin I can change the world with my two hands‘ waar ik afgelopen weekend bij toeval verzeild raakte. En plukte. Met uitzicht op 1-, 2- en 3-hoog-achter.>>>>

ICCTWWMTH, pluktuin met een missie in BoLo Ansterdam

ICCTWWMTH, pluktuin met een missie in BoLo Ansterdam

In de ‘opkomende’ wijk BoLo (Bos & Lommer) in Amsterdam-West bestaat speeltuin Albo al sinds 1938, zo vermeldt een bord boven het smalle doorgangetje van een gesloten huizenblok. Maar van de speeltuin is weinig over sinds hier een paar jaar geleden een buurtmoestuin werd gerealiseerd, waar ook niet-buurtgenoten mogen komen plukken.
Ik stuitte er afgelopen weekend bij toeval op toen het ook nog burendag was. En dat was dubbel feest in deze binnentuin met 360° flatzicht.
Waar andere gesloten huizenblokken in Amsterdam vaak óf een chaos aan privétuintjes in verschillende staten van ontbinding vertonen, óf een aantal uit hun krachten gegroeide bomen óf een verzameling halfvergane fietsen herbergen, is hier met veel liefde, inzet en gemeenschapszin een waardevolle moestuin aangelegd.
In Noord-Amerika en Engeland zijn dergelijke CSA’s (Community Supported Agriculture) of community gardens veel gewoner dan hier. Ook al staan gemeenschapstuinen in de stad al jaren bij ons op de agenda. Zo zag ik ooit een schets van een planoloog voor juist deze buurt langskomen, waar in dergelijke tuinen zelfs koeien graasden, zodat de buurt ook eigen melk en vlees zou kunnen produceren.
Zover is het in ICCTWWMTH, een initiatief van kunstenaar Natascha Hagenbeek, (nog) niet. Wel werkt de tuin zoveel mogelijk volgens het principe van een gesloten kringloop. Dat wil bijvoorbeeld zeggen dat cateraars, koks en restaurants uit de buurt worden voorzien van groenten en kruiden, in ruil voor compostmateriaal en overgebleven eten voor tijdens tuinvergaderingen of moestuinweekenden.
Maar tevens dat alles wat er wordt geoogst ook daadwerkelijk wordt opgegeten, bijvoorbeeld door het surplus gezamenlijk te wecken of te fermenteren. Wat niet zelf wordt gegeten of aan aangesloten koks wordt uitgedeeld, belandt in een gemeenschapswinkeltje, met welks opbrengsten de moestuin weer kan worden onderhouden.
Overbodig om te zeggen voor hoeveel cohesie zo’n tuin zorgt in een kleurrijke wijk als BoLo, waar de Amerikaanse expat staat te snoeien naast de geboren BoLo-er en de Surinaams-Nederlandse buurvrouw.
Twee handen. En een héél klein stukje aarde. Hartje stad.

© Marjan Ippel, Talkin’ Food® 2015

Lees ook: Primeurs en Delicatessen