Het ‘wijgevoel’ van seizoensgewassen

In Noord-Amerika en vooral New York valt het altijd weer op hoezeer de inwoners zich bewust zijn van de seizoenen. Veel meer dan wij. De eerste ramps (wilde-prei-meets-wilde-knoflook) van het seizoen, de eerste pompoen of kastanje – allemaal worden ze uitgebreid thuis én in de horeca gevierd. Waarom daar wel en hier nauwelijks?

New York is er nu mee geplaveid; © Marjan Ippel

New York is er nu mee geplaveid; © Marjan Ippel

Daar dacht ik over na toen ik laatst weer in verwondering door NYC liep. In verwondering vanwege het feit dat zowel supermarkt als koffiebar, foodtruck, hi-end restaurant en deli de komst van het pompoenenseizoen niet alleen aankondigden, maar zelfs uitgebreid bejubelden. Als de terugkeer van een oude vriend.
Come in for our spiced pumpkin latte. It’s the season again!’ juichten de ambachtelijke hipsterkoffiebranderijen net zo hard als de buurtdeli’s. De Duitse bierhal liepen we zelfs eerst compleet voorbij, omdat we dachten dat-ie met z’n entree vol pompoenen en chrysanten een bloemenzaak was.
Een bloemenwinkel is bij ons immers zo ongeveer de enige die zich in decoratie te buiten gaat aan de oranje herfstvrucht.
Elke horecazaak maakte op de stoep via de welbekende schoolborden in krulletters reclame voor de terugkeer op de kaart van z’n pompoensoep. En zowel de farmers market als de reuzensupermarkt waren één oranje pompoenenzee in de maten XXS tot XXXL.
En ineens besefte ik hoezeer pompoenen en andere seizoens-gewassen het bindmiddel vormen tussen al die New Yorkers, nieuwe en oude, met hun zo diverse achtergronden. En hoe (seizoens)gewassen net als de geschiedenis van een land of stad, een collectief bezit vormen. Een gezamenlijk geheugen dat mensen bindt die wellicht op zich weinig binding met elkaar hebben.
Zouden wij ook moeten doen, seizoensgewassen vieren. Food=Social!

© Marjan Ippel, Talkin’ Food® 2016.

Lees ook: De brood(re)cyclus.