De Talkin’ Food® Wenslijst 2017

Er gebeurt momenteel zoveel op eet- en drinkgebied, dat je bíjna het gevoel zou krijgen dat ons horecalandschap af is. Er is streetfood op elke straat, burgertenten zijn de nieuwe massagesalons, en er zijn inmiddels méér bars-, kitchen- en clubconcepten – al dan niet pop-up – dan kerken. Toch blijft er ook voor 2017 nog iets te wensen over. Talkin’ Food® presenteert haar jaarlijkse wenslijstje.

Kunming, China, by night; © Marjan Ippel

Kunming, China, by night; © Marjan Ippel

We mogen niet klagen, echt niet. Er gebeurt veel op horeca- en retailgebied. Heus, de foodtrends tuimelen in de horeca over elkaar heen. Dus wat valt er nog te wensen?

# Indonesisch/Indisch: Gelukkig heeft topchef Pascal Jalhay met zijn Nieuwe Indonesische Cuisine de handschoen opgepakt die al jaren in een vergeten hoekje lag. Maar toch zagen wij daarnáást graag meer authentiekerige Indonesische eettentjes of foodtrucks met nasi campur, saté kambing (van geit, niet lam), martabak, huisgemaakte sambals en acars. En dan niet in een upmarket loungy ‘concept’. Maar, nou ja, ‘authentiek(erig)’ dus.

# Etnische snackbars: De Libanese ‘snackbar’ mét authentieke saj (bolle bakplaat) heeft hier eindelijk zijn intrede gedaan. Nu nog andere snackbars uit alle delen van de wereld, graag. Van Marokko tot Cuba.

# Meer buitenlandse topchefs: In elke serieuze wereldstad zitten ze, de Nobu’s, André Chiangs, Alain Ducasses en andere toppers van de wereldhoreca. Maar niet in onze wereldstad Amsterdam (noch in wereldstad Rotterdam). Niet dat we nu zo graag perse bij Nobu aan de gracht willen eten. Maar buitenlandse chefs en hun equipes hebben nu eenmaal een positieve invloed op het gehele horecalandschap, van hoog tot laag. Ja, ook op die snackbar. Het zou de volgende tree op de ladder naar topkwaliteit in de nederhoreca betekenen.

# Nachtmarkten: Onze marktcultuur is flink opgepoetst de laatste jaren. Er zijn meer boeren-, Pure en andere markten bijgekomen. Maar dat geldt alleen voor overdag. We hoeven geen Taipei (de nachtmarkthemel op aarde) te worden, maar kom op, als Auckland (Nieuw-Zeeland) een noedelnachtmarkt kan hebben, waarom wij dan niet?

# Duitse bakkers: Ik zeg het nog maar een keer. Wij willen lang gerezen Duits zuurdesembrood. Elke dag (ook zondag) vers gebakken in een steenoven. En ook versgebakken Laugengebäck, Kaisersemmeln, Kartoffelbrötchen und so weiter.

# Next level broodjeszaken: Ja, overal op de kaart van eetcafé tot tophoreca en retail staat tegenwoordig wel een broodje. Maar wij willen à la New York een kwaliteitsbroodjeszaak (met kwaliteitskoffie,  -thee en -(karne)melk) waar je heen gaat voor het allerbeste broodje halfom, leverworst met mosterd, filet americain, of kaas. Maar ook voor een saucijzenbroodje. Maar dan echt heel goed.

# Joodse deli’s: Waarom, waarom sluiten bij ons de allerlaatste koosjere bakkers/deli’s hun deuren, en zijn ze in New York een serieuze food destination? Nogmaals: waarom?

# Amerikaanse sandwichshops: Met op de kaart onder veel meer de sloppy Joe, Reuben, lobster roll, bagel lox & schmear, Monte Christo en Philly cheese steak sandwich. En dan niet voor de hoofdprijs geserveerd op porselein, maar betaalbaar en in papier gerold.

# Theesalons met hartig eten: Met echte losbladige kwaliteitsthee en bijpassende hartige hapjes – van huisgemaakte dim sum tot onigiri, okonomiyaki en noedels. Zoals bijvoorbeeld Madam Zhu’s Kitchen in Beijing.

# Minder van hetzelfde: Komt iemand op een briljant idee (fish ‘n chips-bar), kun je er donder op zeggen dat binnen no time een paar goocheme marketingboys het ‘concept’ uithollen door er tientallen liefdeloze commerciële kopieën van naast te zetten. Terwijl er nog zoveel anders mogelijk is! (Zie hierboven.)

© Marjan Ippel, Talkin’ Food® 2016-2017.

Lees ook: 2017: Second foodtrend opinions.