De smaak van de toekomst?

Gister bezocht ik een food tech talk in het Epicenter in Amsterdam, Neerlands eerste digitale innovatiehuis. Ik luisterde naar een investeringsanalist van Universiteit Wageningen, naar de oprichter van Moyee koffie en naar een panel waarin de analist, een investeerder, een krekelboer en een energetisch ondernemer spraken over de smaak van de toekomst. En juist het meest voor de hand liggende ontbrak.

De krekelburger van De Krekerij; © Karin Engelbrecht

De krekelburger van De Krekerij; © Karin Engelbrecht

Creatieve ontmoetingsplek Epicenter wil verbinden: ondernemers met geld, geld met digitale ideeën en digitale ideeën en ideeënmakers met elkaar. Een nobel streven.

Entrepreneurship

En omdat digitale innovatoren zich momenteel vaak richten op foodinnovaties, past in dit streven een praatmiddag met de titel Taste the Future.

Eén van de sprekers zou eigenlijk zijn de Franse topchef Alexis Gauthier van restaurant Gauthier Soho in Londen, onder meer winnaar van het ‘Beste Vegan Menu’ tijdens de PETA Food Awards in 2016. Een chef met een duurzame smaakvisie. Helaas was hij er niet.

Thomas van den Boezem van Universiteit Wageningen was er wel en hield een goedlopend praatje over science + entrepreneurship = global impact. Zonder een zak geld en zakelijke instincten komt een door de wetenschapper bedachte nieuwe technologie, product of ingrediënt zelden van het universiteitsterrein af. Global impact: nul.

Moyee Coffee

Het tweede verhaal kwam van Moyee Coffee; een nobel verhaal over fairchain disruptie. Guido van Staveren toonde aan dat na 25 jaar Fairtrade de boer in de ontwikkelingslanden er 0,zoveel% op vooruit was gegaan. Vandaar de volgende noodzakelijke stap: fairchain. De groene koffieboon uit de producerende landen is weinig waard, tot hij in de koffiedrinkende landen wordt geroosterd. Dan wordt er ineens de hoofdprijs voor neergeteld. Ergo: laat de producerende landen zelf roosteren. Zo blijven de verdiensten daar.

Nieuw in het Moyee-verhaal is dat potentiële investeerders via de blockchaintechniek kunnen worden overtuigd van de kredietwaardigheid van een kleine koffieboer. Dit moet het de boer gemakkelijker maken een som geld te lenen om zijn of haar bedrijf te professionaliseren en/of uit te breiden.

Zak geld

Tot slot bracht een panel met Bram Ledeboer (SHIFTinvest), Sander Peltenburg (De Krekerij/Burgs Foods, duurzaam producent van krekels en krekelburgers), David Kat (Wasteless: met dynamic pricing in supermarkten de voedselverspilling tegengaan) en opnieuw Thomas van den Boezem, aan het licht dat naast een goed idee en een zak geld, een goed team en een duidelijke consumenten-behoefte nodig zijn om een foodinnovatie te laten slagen.

Toen kwam de eindvraag: Hoe smaakt de toekomst? Van den Boezem: ‘Gelijk’. Peltenburg: ‘Anders’. Kat: ‘Klant gedifferentieerd’. Ledeboer: ‘Verrassend’.

En smaak?

Op zijn minst verrassend dat op Taste the Future, dat eindigde met een proeverij van 3D-geprinte avocadomousse, krekelburgers, vegan pizza en algenkaviaar, de grote afwezige juist die smaak was.

Foodinnovatie gaat volgens deze digitale innovatoren kennelijk over wetenschap, technologie, geld, duurzaamheid en gezondheid, maar niet over smaak. Het woord is in alle praatjes precies nul keer gevallen. Zelfs op de vraag hoe de toekomst zal smaken, reageerde niemand met het meest voor de hand liggende antwoord: ‘Lekker.’

Ja, smaak!

En dat is nu precies nogal eens het probleem met foodinnovaties die ontstaan op de tekentafel van civil engineers, business marketeers, wetenschappers en geldschieters: van smaak hebben zij niet allemaal altijd evenveel kaas gegeten.

Wat mij betreft zou je product pas het universiteitsterrein af mogen als het kei- en keilekker is. Zonder dat: global impact zero.

Tekst: © Marjan Ippel, Talkin’ Food® 2019 | Beeld: © Karin Engelbrecht, Mokumista.

Lees ook: Foodtrends 2019: #3 Techfood.